برادرزادهٔ من یک دوربین میررلس سونی خریده بود. آورد به من نشون بده. بسیار جالب بود. من هیچوقت از دوربینهای سونی بخاطر سچوریشن زیاد و تغییر عکسها برای مردمپسند کردن اونها (مثل صاف کردن پوست صورت و شامورتی بازیهای مشابه) خوشم نمیومد. البته سونی همیشه مخاطب بازارش در قدیم، مردم عادی بودند نه عکاسها. اما انصافا باید بگم که بسیار از دوربینی که امتحان کردم خوشم آمد. واقعا کارکردن با آن لذتبخش بود.
Sony α7R II, The world's first back-illuminated 35mm full-frame CMOS image sensor
البته من از جزئیات فنی قضیه زیاد سر در نمیآورم ولی این ظاهراً یک انقلاب در دوربین دیجیتالی است که در مدلهای قبلی سونی هم نبوده. خاصیت back-illuminated این است که برخلاف سنسورهای دیگر، نور زاویه دار (تصویر در کنارههای عکس) دچار تجزیه و شکستگی نمیشود. این عامل اصلی این امر بود که دوربینهای فول فریم دیجیتال نمیتوانستند از لنزهای دوربینهای آنالوگ استفاده کنند (یعنی کیفیت خوبی نمیداد) و شاید علت همان چیزی باشد که من قبلاً در مورد ضعف bokeh در دوربینهای دیجیتال به آن اشاره کرده بودم. برای فورمت ۴\۳ من یک لنز پیدا کرده بودم که از نمونههای عکس آن bokeh ای را که در جستجویش بودم تولید میکرد. ولی خب مارک پاناسونیک-لایکاست و قیمت آن با تخفیف ۱۵۰۰ دلار!
نه منظورم زاویه برخورد نور به سنسور است. البته برداشت من است و نه توضیح علمی قضیه. نور به وسط تصویر به صورت عمودی برخورد میکنه ولی هرچه بیشتر از مرکز دور میشه بیشتر زاویهٔ میگیره. این یک مشکل اپتیکال داره که از قدیم طراحان لنز حل کرده اند اما به نظرم همان قضیه که مقدار نور دریافتی را برای سنسور 30% افزایش داده `tonal transition` میان پیکسل ها را هم نرم تر و حریری تر میکند. یعنی امیدوارم که بکند!